Ben Lise-2'deyken birden kitaba 3 Mart yazdım.. Arkadaşım bu ne dedi, bense bilmiyorum 3 Mart'ta kötü bir şey olacak, içime doğdu dedim.. İnanmadı tabi.. Sonra 3 Mart geldi ben hazırladım kendimi ama gün içerisinde her şey iyi gitti, Şükür, kötü bir şey olmadı dedim, evin önüne geldim, kapıda babamla karşılaştım suratı mezar gibiydi,
''Baba ne oldu?'', ''Kızım, anneannen yoğun bakımda..'', ''.....''
Hayatın suratıma geçirdiği en acı yumruklardan biride buydu.. Hayır, Hayat hayır.. Anneannemden beni vurmamalısın, hiç adil değil diye kendi kendime konuşarak merdivenleri çıktım.. Şoka girmiştim sanırım.. Ama Umut yine bırakmadı elimi.. 21 gün ben umutla bekledim, iyileşirse sakat kalabilir dediler, olsun iyileşsin ben Mehpoş'u gerekirse sırtımda taşırım, ne olmuş sanki dedim ama yok! Ölümü kazandı bizim Mehpoş.. O günden sonra da ben büyümeye başladım.. Hala da büyüyorum..
Ben seni çok özlüyorum be Anneannem.. Ay parça'm.. Sen gittin ya sanki o koca çocukluğumda seninle birlikte gitti.. Hayallerimde gitti.. Doktor olmaktan bile vazgeçtim, doktor olursam sana bakacaktım, sözüm vardı sana ee sen yoksan ben niye doktor olayım ki? Ne kıymeti kaldı ki?
Biliyor musun ben ne zaman ağlasam illa senin için de akıttığım gözyaşlarım var benim.. Beni üzen ne varsa dostun vefasızlığı, sevgilinin sadakatsızlığı, hayatın saçmalığı, öldürülen çocuklar, aç kaldığından ağlayan kediye ağlarken bile ben illa senin için de ağladım.. Tüm akan yaşlarımda vardın sen Anneannem.. Hep benimleydin..
Kimseler bilmez mesela oralet içerken gözlerimin dolduğunu, aklıma senin geldiğini.. Mehmet Dayımın oraletlerinden gizlice yapardın bana, ona çaktırmadan.. :) Sonra somun ekmeğin içini görünce de birkaç saniye dalar gözlerim bana küçükken yaptığın dürümler gelir aklıma.. Sen onların içine sevgini mi katıyordun anneanne? Onlar nasıl öyle güzel oluyordu? Yürüyen merdiveni ne vakit görsem gülümserim, hani sen çok korkardın ya yürüyen merdivenden çok komik oluyordun o an.. Bak yine gülümsüyorum.. :) Sonra tesbih çekerken uyuya kalışın vardı benim her tesbih görmemde aklıma o melekler gibi uyuyuşun gelir.. İlk hamburgerimi sizin evde yemiştim, sen etini çok beğenmiştin bende çok sevmiştim ve sen hemen ilk hamburgerini bitirince ben hamburgerimi sana vermiştim ne bileyim sen onu yerken çok mutlu olmuştun, daha da mutlu ol istedim.. Güvercin görünce de aklıma hep sen gelirsin ölen çocuklarını o güvercinlerin yerine koyar, çocuklarının ismiyle onlara seslenir, sevgi sözleri kullanırdın.. Hayatta izlediğim en güzel sahnelerden biriydi senin güvercinleri beslemen.. Ekmek yapman vardı bi de ben çok severdim ekmek yaparken seni izleyip, sana bulaşmayı.. :) Sonra her yaramazlık yapmam da beni kovalaman vardı, ben hep Ahmet Dayımın arkasına saklanırdım tüm dayakları garibim Dayım yerdi.. :) Dayımı çok seviyorum anneannem, senin bir emanetin gibi.. Hep dualar ediyorum ona.. Aynı şekilde Remzi Dayıma da.. Aslında bütün çocuklarına dua ediyorum.. Hepsini de bal gibi yetiştirmişsin.. Ama en çok Nuriş teyzemi çok seviyorum, senden sonra en çok sülalede onu seviyorum.. Mezarındayken teyzemin ağladığını görmüştüm o an yeryüzünde en çaresiz insan gibi hissettim kendimi ama belli etmedim, güçlü oldum, dağılmamam lazımdı..
Sana ait olan, seni hatırlatan o kadar çok şey var ki.. Sen meleğin insan suretinde gelmiş hali gibiydin anneannem.. Ben bir kez bile birini kırdığını görmedim..
Sen benim en derinlerime iyiliği serpiştirdin.. Benim başıma ne gelirse gelsin bana öğrettiklerinden hiç taviz vermiyorum anneannem, mesela ne kötülük görürsem göreyim kimseden nefret etmiyorum, elmde koz olmasına rağmen kimseye kötülük yapmıyorum, sabrediyorum.. Bunları bana vasiyetinmişim gibi düşünüyorum, öğrettiklerinin hiçbirine ihanet etmiyorum.. Ama nasıl oluyor anlamıyorum, hiç suçum yokken genelde ben hep suçlu çıkıyorum en tuhaf olayı da zerre kötülük düşünmezken herkesçe kötü bilinen ben oluyorum.. Önceden bu duruma çok üzülür çok ağlardım ama artık aldırmıyorum imtihanımdır deyip, susuyorum.. Zaten hesap günü var orada açığa çıkar her şey diyorum.. Ama asla kimseye kötülük yapıp, kimsenin kötülüğünü düşünmüyorum, canımı en çok yakan insanlardan bile nefret emiyorum.. ''Sırf sen kalbini temiz tut, kin ve nefretle kirletme!'' dedin diye bunu yapıyorum.. Ama bazen içten içe kızıyorum sana keşke diyorum şu arkamdan atıp tutanları, şu bana kazık atanların, canımı acıtanların bir bir canını okusam, tek tek hepsinin ağızlarına tükürsem.. Sonra sen geliyorsun aklıma, tamam anneanne diyorum yapmıcam bir şey, hepsini affettim.. Susuyorum, unutuyorum ve sonra bir bakıyorum iyileşiyorum, güçleniyorum.. Teşekkür ederim Meleğim.. Bu değerleri kazanmama vesile olduğun için çok teşekkür ederim..
Bu arada sözüm söz, Aşık olursam, o Aşık olduğum kişiyi ilk sana söylicem, mezarlığa getircem.. Tanıştırcam onu seninle inşAllah.. Aileden ilk sen bileceksin.. :)
Ve biliyor musun ben sayende mezarlıkları çok sever oldum, mezarının başından bir türlü ayrılamaz oldum, kaç kez gitmeye yeltendim de geri geldim.. Kaç kez mezarının başında sana trip attım artık neden rüyalarıma girmiyorsun, beni eskisi gibi sevmiyor musun, sende mi sırt çeviriyorsun bana? diye.. Alınma sen benim triplerime hepsi özlemimden.. Keşke bir kerecik olsa sana sarılıp, koklayabilsem, hani senin deyiminle puşt puşt öpsem seni.. :) Mezar taşını öpmek, mezarına sarılmak ağır geliyor artık..
Hatırlıyor musun? Sensiz geçen ilk bayramın ilk günü ziyarete gelmiştik seni, bilirsin beni ben pek kalabalıklarda ağlayan biri değilim ama o kalabalıkta hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştım mezarının başında, babamın sesini duydum bir ara ''karışmayın, ağlasın.. Öldüğünü şimdi anladı, şimdi idrak etti'' demişti.. Sahiden de ben o an anladım gittiğini.. Elini öpemeyince kötü oldum.. Ama ben her bayram belki bir umut o evinizin merdivenlerini 2'şerli 3'erli çıkıp zile ilk ben basıp, kapıyı senin açmanı bekliyorum, son yıllarda kapıyı hiç sen açmadın mehpoş, tabiki de pes etmeyip evin diğer odalarına bakıyorum yine bilirsin huydur bende dedemden önce ilk senin elini öpmem lazım ama bakınıyorum odalarda yine yoksun.. İşte o vakit pes ediyorum Ay Parça'm..
Ve yine kimseler bilmiyor ''Leyla ile Mecnun'' da ki İsmail abiyi neden çok sevdiğimi.. Onu sevmemde de senin payın var.. Ben seni bekliyorum.. Kendimi bekliyorum.. Henüz tanışmadığım o özel kişi bekliyorum.. Ben çok kişiyi çok şeyi bekliyorum anneannem.. Gelecek değil mi anneannem, O gemi kesin gelecek bir gün..
Son bir ricam var Azrail melek bana uğradığı gün onun yanından sende olur musun anneannem? Ben ölüm anımı hep böyle hayal ediyorum.. Senin bana hadi gel güzel kızım, seni almaya geldim bu yalan dünyadan deyip, tebessümle elini uzatmanı, benim de iyi ki geldin melek anneannem deyip o uzattığın eli tutmayı hayal ediyorum.. Sonrası mı? Biliyorsun sonrası sonsuzluk..
Ha unutmadan hani sen ilk ölümü kazandığın zamanlar rüyama girmiştin harika bir köşkün içindeydin bende yemyeşil, ışıl ışıl olan o evin bahçesinde seni arıyordum, sonra evin penceresinden bana bakarak gülümsediğini görmüştüm.. İşte bu köşkte bekle beni anneannem, elbet geleceğim inşAllah.. Bahçenin ön tarafında eminim hamak vardır, biz bembeyaz elbiselerimizle(benim ki mor da olabilir ya da mor desenli beyaz elbise de olabilir, ama piremsesler gibi olayım) orada birbirimize sarılıp, sallanalım.. Olur mu? Olsun, olsun.. :)
Seni yaz yaz bitiremem Mehpoş, ama bu kadarı kafi çünkü annem olacak minik boylu melek kızın hadi kalk yat diye beni dürtüyor.. Galiba haklı, en iyisi uyumak.. Neyse..
Ve bu yıl da 3 Mart'ta hiçbir sevdiğim yanımda olmadı, kimseye sarılıp ağlayamadım.. Muhtemelen 24 Mart'ta da olmayacak..Ama olsun iyi ki tek başınalığı öğrenmişim.. Böylesi iyidir belki kimbilir..Hem Rabb'im böyle istediyse laf etmek düşmez bana.. Seni hep Allah'a emanet ediyorum ve adım kadar emininm gittiğin yerde musmutlu olduğuna..
Seni Çok Seviyorum.. Kendimden de çok Seviyorum..
Göz kapaklarından öpüyorum..
