Bilmiyorum Albay'ım.. Bilmiyorum.. İnsanların hepsinden tam soğuyacakken çok iyi insanların varlığına tanıklık ediyorum.. İnsanların tam iyi olduklarını düşünürken, en kötülerine denk geliyorum.. Galiba buldum Albay'ım.. Her insan; herkes kadar iyi, herkes kadar kötü.. Kimisi biraz fazla iyi, kimisi biraz fazla kötü.. Ya da çok çok kötü.. Denge işareti gibi.. Siyahın içinde biraz beyazın, beyazın içinde biraz siyahın olduğu gibi.. Peki ya sen bunlardan hangisisin Albay'ım? Bilemem ama kafamın içinde hep konuştuğum gizli, benim bile bilmediğim kahramanlarımdan birisin.. İyi ki de varsın ve beynimde şu an galiba langırt oynuyorsun, yoksa bu baş ağrısının başka bir açıklaması olamaz.. Bu arada Gerçek hayatta sakın bir canlı suretinde çıkma karşıma, tanışmayalım.. Tanıştığım hiçkimse ilk an ki gibi güzel, sevecen kalmadı.. Evet, haklısın benim ki yoğurdu üfleyerek yemek gibi değil de su katıp ayran diye içmek belki de.. Ee iyi o vakit Çay içelim, kitap okuyalım, Soma için dua edelim ama asla umudumuzu yitirmeyelim olur mu?..

Ay Parça'ma..

Ben Lise-2'deyken birden kitaba 3 Mart yazdım.. Arkadaşım bu ne dedi, bense bilmiyorum 3 Mart'ta kötü bir şey olacak, içime doğdu dedim.. İnanmadı tabi.. Sonra 3 Mart geldi ben hazırladım kendimi ama gün içerisinde her şey iyi gitti, Şükür, kötü bir şey olmadı dedim, evin önüne geldim, kapıda babamla karşılaştım suratı mezar gibiydi,

''Baba ne oldu?'', ''Kızım, anneannen yoğun bakımda..'', ''.....''

Hayatın suratıma geçirdiği en acı yumruklardan biride buydu.. Hayır, Hayat hayır.. Anneannemden beni vurmamalısın, hiç adil değil diye kendi kendime konuşarak merdivenleri çıktım.. Şoka girmiştim sanırım.. Ama Umut yine bırakmadı elimi.. 21 gün ben umutla bekledim, iyileşirse sakat kalabilir dediler, olsun iyileşsin ben Mehpoş'u gerekirse sırtımda taşırım, ne olmuş sanki dedim ama yok! Ölümü kazandı bizim Mehpoş.. O günden sonra da ben büyümeye başladım.. Hala da büyüyorum..

Ben seni çok özlüyorum be Anneannem.. Ay parça'm.. Sen gittin ya sanki o koca çocukluğumda seninle birlikte gitti.. Hayallerimde gitti.. Doktor olmaktan bile vazgeçtim, doktor olursam sana bakacaktım, sözüm vardı sana ee sen yoksan ben niye doktor olayım ki? Ne kıymeti kaldı ki?

Biliyor musun ben ne zaman ağlasam illa senin için de akıttığım gözyaşlarım var benim.. Beni üzen ne varsa dostun vefasızlığı, sevgilinin sadakatsızlığı, hayatın saçmalığı, öldürülen çocuklar, aç kaldığından ağlayan kediye ağlarken bile ben illa senin için de ağladım.. Tüm akan yaşlarımda vardın sen Anneannem.. Hep benimleydin..

Kimseler bilmez mesela oralet içerken gözlerimin dolduğunu, aklıma senin geldiğini.. Mehmet Dayımın oraletlerinden gizlice yapardın bana, ona çaktırmadan.. :) Sonra somun ekmeğin içini görünce de birkaç saniye dalar gözlerim bana küçükken yaptığın dürümler gelir aklıma.. Sen onların içine sevgini mi katıyordun anneanne? Onlar nasıl öyle güzel oluyordu? Yürüyen merdiveni ne vakit görsem gülümserim, hani sen çok korkardın ya yürüyen merdivenden çok komik oluyordun o an.. Bak yine gülümsüyorum.. :) Sonra tesbih çekerken uyuya kalışın vardı benim her tesbih görmemde aklıma o melekler gibi uyuyuşun gelir.. İlk hamburgerimi sizin evde yemiştim, sen etini çok beğenmiştin bende çok sevmiştim ve sen hemen ilk hamburgerini bitirince ben hamburgerimi sana vermiştim ne bileyim sen onu yerken çok mutlu olmuştun, daha da mutlu ol istedim.. Güvercin görünce de aklıma hep sen gelirsin ölen çocuklarını o güvercinlerin yerine koyar, çocuklarının ismiyle onlara seslenir, sevgi sözleri kullanırdın.. Hayatta izlediğim en güzel sahnelerden biriydi senin güvercinleri beslemen.. Ekmek yapman vardı bi de ben çok severdim ekmek yaparken seni izleyip, sana bulaşmayı.. :) Sonra her yaramazlık yapmam da beni kovalaman vardı, ben hep Ahmet Dayımın arkasına saklanırdım tüm dayakları garibim Dayım yerdi.. :) Dayımı çok seviyorum anneannem, senin bir emanetin gibi.. Hep dualar ediyorum ona.. Aynı şekilde Remzi Dayıma da.. Aslında bütün çocuklarına dua ediyorum.. Hepsini de bal gibi yetiştirmişsin.. Ama en çok Nuriş teyzemi çok seviyorum, senden sonra en çok sülalede onu seviyorum.. Mezarındayken teyzemin ağladığını görmüştüm o an yeryüzünde en çaresiz insan gibi hissettim kendimi ama belli etmedim, güçlü oldum, dağılmamam lazımdı..

Sana ait olan, seni hatırlatan o kadar çok şey var ki..  Sen meleğin insan suretinde gelmiş hali gibiydin anneannem.. Ben bir kez bile birini kırdığını görmedim..

Sen benim en derinlerime iyiliği serpiştirdin.. Benim başıma ne gelirse gelsin bana öğrettiklerinden hiç taviz vermiyorum anneannem, mesela ne kötülük görürsem göreyim kimseden nefret etmiyorum, elmde koz olmasına rağmen kimseye kötülük yapmıyorum, sabrediyorum.. Bunları bana vasiyetinmişim gibi düşünüyorum, öğrettiklerinin hiçbirine ihanet etmiyorum.. Ama nasıl oluyor anlamıyorum, hiç suçum yokken genelde ben hep suçlu çıkıyorum en tuhaf olayı da zerre kötülük düşünmezken herkesçe kötü bilinen ben oluyorum.. Önceden bu duruma çok üzülür çok ağlardım ama artık aldırmıyorum imtihanımdır deyip, susuyorum.. Zaten hesap günü var orada açığa çıkar her şey diyorum.. Ama asla kimseye kötülük yapıp, kimsenin kötülüğünü düşünmüyorum, canımı en çok yakan insanlardan bile nefret emiyorum.. ''Sırf sen kalbini temiz tut, kin ve nefretle kirletme!'' dedin diye bunu yapıyorum.. Ama bazen içten içe kızıyorum sana keşke diyorum şu arkamdan atıp tutanları, şu bana kazık atanların, canımı acıtanların bir bir canını okusam, tek tek hepsinin ağızlarına tükürsem.. Sonra sen geliyorsun aklıma, tamam anneanne diyorum yapmıcam bir şey, hepsini  affettim.. Susuyorum, unutuyorum ve sonra bir bakıyorum iyileşiyorum, güçleniyorum.. Teşekkür ederim Meleğim.. Bu değerleri kazanmama vesile olduğun için çok teşekkür ederim..

Bu arada sözüm söz, Aşık olursam, o Aşık olduğum kişiyi ilk sana söylicem, mezarlığa getircem.. Tanıştırcam onu seninle inşAllah.. Aileden ilk sen bileceksin.. :)

Ve biliyor musun ben sayende mezarlıkları çok sever oldum, mezarının başından bir türlü ayrılamaz oldum, kaç kez gitmeye yeltendim de geri geldim.. Kaç kez mezarının başında sana trip attım artık neden rüyalarıma girmiyorsun, beni eskisi gibi sevmiyor musun, sende mi sırt çeviriyorsun bana? diye.. Alınma sen benim triplerime hepsi özlemimden.. Keşke bir kerecik olsa sana sarılıp, koklayabilsem, hani senin deyiminle puşt puşt öpsem seni.. :) Mezar taşını öpmek, mezarına sarılmak ağır geliyor artık..

Hatırlıyor musun? Sensiz geçen ilk bayramın ilk günü ziyarete gelmiştik seni, bilirsin beni ben pek kalabalıklarda ağlayan biri değilim ama o kalabalıkta hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştım mezarının başında, babamın sesini duydum bir ara ''karışmayın, ağlasın.. Öldüğünü şimdi anladı, şimdi idrak etti'' demişti.. Sahiden de ben o an anladım gittiğini.. Elini öpemeyince kötü oldum.. Ama ben her bayram belki bir umut o evinizin merdivenlerini 2'şerli 3'erli çıkıp zile ilk ben basıp, kapıyı senin açmanı bekliyorum, son yıllarda kapıyı hiç sen açmadın mehpoş, tabiki de pes etmeyip evin diğer odalarına bakıyorum yine bilirsin huydur bende dedemden önce ilk senin elini öpmem lazım ama bakınıyorum odalarda yine yoksun.. İşte o vakit pes ediyorum Ay Parça'm..

Ve yine kimseler bilmiyor ''Leyla ile Mecnun'' da ki İsmail abiyi neden çok sevdiğimi.. Onu sevmemde de senin payın var.. Ben seni bekliyorum.. Kendimi bekliyorum.. Henüz tanışmadığım o özel kişi bekliyorum.. Ben çok kişiyi çok şeyi bekliyorum anneannem.. Gelecek değil mi anneannem, O gemi kesin gelecek bir gün..

Son bir ricam var Azrail melek bana uğradığı gün onun yanından sende olur musun anneannem? Ben ölüm anımı hep böyle hayal ediyorum.. Senin bana hadi gel güzel kızım, seni almaya geldim bu yalan dünyadan deyip, tebessümle elini uzatmanı, benim de iyi ki geldin melek anneannem deyip o uzattığın eli tutmayı hayal ediyorum.. Sonrası mı? Biliyorsun sonrası sonsuzluk..

Ha unutmadan hani sen ilk ölümü kazandığın zamanlar rüyama girmiştin harika bir köşkün içindeydin bende yemyeşil, ışıl ışıl olan o evin bahçesinde seni arıyordum, sonra evin penceresinden bana bakarak gülümsediğini görmüştüm.. İşte bu köşkte bekle beni anneannem, elbet geleceğim inşAllah.. Bahçenin ön tarafında eminim hamak vardır, biz bembeyaz elbiselerimizle(benim ki mor da olabilir ya da mor desenli beyaz elbise de olabilir, ama piremsesler gibi olayım) orada birbirimize sarılıp, sallanalım.. Olur mu? Olsun, olsun.. :)

Seni yaz yaz bitiremem Mehpoş, ama bu kadarı kafi çünkü annem olacak minik boylu melek kızın hadi kalk yat diye beni dürtüyor.. Galiba haklı, en iyisi uyumak.. Neyse..

Ve bu yıl da 3 Mart'ta hiçbir sevdiğim yanımda olmadı, kimseye sarılıp ağlayamadım.. Muhtemelen 24 Mart'ta da olmayacak..Ama olsun iyi ki tek başınalığı öğrenmişim.. Böylesi iyidir belki kimbilir..Hem Rabb'im böyle istediyse laf etmek düşmez bana.. Seni hep Allah'a emanet ediyorum ve adım kadar emininm gittiğin yerde musmutlu olduğuna..

Seni Çok Seviyorum.. Kendimden de çok Seviyorum..

Göz kapaklarından öpüyorum..

Çocukluğumdan kalma birkaç ''Bisiklet'' anısı falan filan.. :)

Bugün Bisiklet Topluluğunun toplantısına gittim, epey kalabalıktı ben o kadar adamın içinde yarın nasıl bisiklet sürcem acaba? Hele ki bende bu sakarlık olunca işim zor.. O kalabalıkta kimse bisikletten düşmez ama illa ki ben düşerim.. Neden? Çünkü, Elif'im illa bi sakarlık, anormallik, bir kaza bir bela beni bulacak.. Bence bu bana evrenin cilve yapmaları.. Yoksa başka türlü açıklayamam.. İşte bu toplantı vesilesiyle aklıma hep unuttuğum anılarım geldi bir daha da unutmamak için yazmak istedim.. :)

Neyse şimdi esas konuya geçelim, kendi kendime sordum dedim ki ''Neden Bisiklet nazlı yar?'' cevabım ise hafiften duygulandırdı beni; ''Bisiklet bana çocukluğumu hatırlatıyor.. Hem çocukluğumda ki Mutluluk, büyüdükten sonra bir daha uğramadı bana..''

Sahi de öyle lan.. Bisiklet denilince koca bir gülümseme yüzüme konuyor.. Mesela küçükken bir bisikletim vardı, maviye yakın Mor bir rengi vardı, 4 tekerlekliydi ama komşunun oğlu demişti ki artist artist ''4 tekerlekliyi bebekler sürer biz artık 5 yaşındayız'' deyince beynimde şimşekler çaktı.. Hemen balkonda ki bisikletimin tekerleğini söktürdüm.. Tamam belki 3 tekerlekli bisiklet oldu ama olsun 4 tekerlekli değildi sonuçta.. O balkonda bir sağa sola sürerdim çünkü dışarıda sürmek için küçüktüm, çalışıp, başarıp, büyümem lazımdı sonuçta balkonda sürmekte bir yere kadar.. :)

Bir gün dedemlerdeyiz, dayım o minik bisikletimin önüne beni, arka tekerleğe de kuzenimi aldı yokuş aşağı sürerken biz paaat diye yere düşmeyelim mi!?Canımız öyle acıyor ki Aşk acısı halt etmiş yanında.. Dayım bizi bir yandan korkutuyor bu düşme olayını evdekilere söylerseniz eğer yasak koyarlar, bizi de bir daha dışarıda oynatmazlar diyor, bir yandan da gönlümüz olsun diye bize leblebi tozu alıyor.. :D Tabi toparlandık eve girdik ama dudaklarımız büzük büzük, gözlerimiz dolu dolu.. Odaya teyzelerimden biri girdi ''Çocuklar neyiniz var?'' diye sormasıyla bizim kuzenim Merve'mle ağlamamız bir oldu.. Hala aklıma geldi mi gülmem gelir.. :D

Şimdi oturduğumuz Mahallede bir çocuk vardı ismi Hakan, ben o zamanlar ilkokulu yeni bitirmiş 6. sınıfa geçmiştim.. İşte o yaz bu Hakan'ı görmüştüm.. Benim için mahallenin en güzel bisikletine sahipti.. Ve mahalle maçlarında en çok bu çocuk gol atardı.. Gözümde bir Rabin Hood bir  Red Kit'ten farksızdı adeta ama en çok Beyblade ki Kai ve Ray'dı benim için.. :D Büyük bir hayranlık beslerdim ona.. Küçük bir öğrencinin öğretmenine duyduğu ilgi gibi.. Perde arkasından onun maçlarını izlerdim, Balkondan içeri girmezdim ki bisikletle evin önünden geçtiğini göreyim ama var ya hepte görürdüm hatta bazı zamanlar hissederdim geçeceğini.. :)

 Bende bisikletimle hep onların evinin önünden geçerdim, sırf onu görebilmek için.. Hatta onların evinin önünde koca bir tarla vardı böyle topraklı taşlı tırtırklı ben onların balkonuna bakarken bilemedim hangi ara o tarlaya girdim.. :D Sanki merdivenden aşağı  bisikletle gider gibiydim en son aklıma geldi de frene bastım ama bisikletin zinciri çıktı onu takayım derken elim yüzüm hep zincirin yağı oldu.. Hey gidi günler hey..

Bu arada hep kendi bisikletimi kendim tamir ederdim, Kendimi Kaygısızlar dizisinde oynayan Ayşen Gruda gibi hissediyordum, o da Sabriye rolünde Araba tamirinde çalışıyordu ya hani bende genelde kendi Bisikletimi tamirle uğraşırdım.. :D Tabi tekerin havası inince mevzu değişiyordu.. :)

En sevdiğim eşofmanlarımın paçası da sağolsun canım bisikletim yüzünden hep param pırçik olurdu.. Annemin deyimiyle bir erkek çocuğundan farkım yoktu.. Ha mahalle kavgasına girmişim üstüm başım yırtılmış ha bisiklet sürmüşüm paçalarım yırtılmış.. :D

Bi de nasıl oluyordu, nasıl beceriyordum bilemem ama çöp kutusuna hep tosluyordum.. Favorilerim ya duran arabaya toslamak ya da çöp kutusuna toslamaktı.. ama bir günde küçüktüm, parkta oynuyordum bisiklet bana çok fena toslamıştı fakat çok ağlayıp üzülmemiştim çünkü o parkta benden daha küçükler vardı onlara çarpsaydı bisiklet daha çok üzülürdüm..

ben 4. sınıfta heveslenip kapanmıştım ama ne zaman bisiklet sürsem başörtüm havalanıp uçuyordu.. :D Sonra sırf bu yüzden açılmıştım.. :D

Mahallenin çocuklarıyla yarış yapardık ben hep yarışın sonunda artistlik olsun diye ellerimi bırakırdım ama resmen it gibi de korkardım onu yaparken şimdi düşüp rezil olacam falan ne gereği var.. :D Sonra bir arkadaşım düştü o günden sorna tırstım bir daha öyle elimi falan bırakmadım..

Bir kez de motosiklet süren amca bana çarpmamak için kaza yapmıştı ama öyle dalmış ki karşıdan dikkatsiz bir şekilde gelirken ee bende normal giderken üstüme üstüme geliyor çekildim kenara hala geliyordu sonradan fark etti, fark edince de çarptı zaten ben uzaktan baktım ayağa kalktı orada geçen büyükler yardım etti, baktım adam sağlam kendime verdim emri  ''Topuk, topuuk, topuuuk!'' tüydüm hemen oradan.. :D

Bu bisiklet anılarım böyle sürer gider.. Hepsini yazarsam eğer parmaklarım sabaha kas olabilir.. Kısa kesmekte fayda var bu yüzden..

En çok hoşuma giden bisiklet sürerken ki yüzümü öpen rüzgar.. Öyle hoşuma gidiyor ki rüzgarın da benimle olması.. Sanırım sırf bu yüzden hep bisiklet sürebilirim.. Fakat uzun zamandır hiç bisiklet sürmedim içimde tatlı bir özlem var bakalım yarın beni nasıl bir gün bekliyor.. Yarın ola Hayrola.. Selametle Kalın..

:)

Okula gitmeden evvel buraya yazdığım gibi bütün planım hazırdı Çıkışta kızlarla birlikte gitmeyip tek başıma kalıp ağlayacaktım.. Ben insanların içinde ağlayamam pek, beni o halde görüp üzülmelerini istemem.. İstiyorum ki bu dünyadan göçüp gittiğimde sadece gülen gözlerim hatırlarında kalsın.. Hüzün dışta olmaz, olamaz.. O kalpte yaşanır.. Neyse Şimdi Edebiyat yapmaya başlamadan bugünü anlatayım..

Yurtta kalan kızlarla ayrıldık, Yanımda Ayşegül.. Bi bahane bulup Karabaş'ı yani Ayşegül'ü otobüse bindirip benim binmemem lazımdı.. İşte başladım yağmur yağıyor ıslanmak istiyorum ben sen otobüse bin bende eve geç gider kafa dağıtırım falan fıstık diye diye zorla bu kızcağızı otobüse bindirdim.. Dedim Ohh be yalnızım.. Tabi Otobüs sırasında tanıdıklar var ama nasıl görmezden geliyorum bi bilseniz.. Şimdi selamlaşmaydı, hal hatır sormaydı falan derken muhabbet uzayacak gidecek ve ben düşüncelerime dalamayacaktım.İşte otobüse bindim paşalar gibi otururken bir baktım Bilge camı tık tıklıyor o an anladım ki Ben bugün yalnız kalamayacağım Hafız.. Otobüse bindi , geldi yanıma ama o benden beter halde.. Mübarek diyor ki Her şey gelip geçici.. Hiç kimse masum değil.. Bu hayatta kimseye değmez.. Kimse göründüğü gibi değil.. vs vs.. Bi de ben hiçbir şey anlatmadığım halde Bilge böyle şeyler demeye başlayınca gülmemek için zor tuttum kendimi.. İnsanlar sadece Bilge'nin bu saydığı şeyler için mi üzülür? Hep Dünyevi şeylere mi? Bence Hayır.. 

Yalnız kalamamıştım, Düşüncelere dalmaktan kendimi kaybedememiştim ki insan düşüne düşüne kendini bulur ama bulmak için önce kaybetmek gerekir.. Bende düşüncelere dalarak kaybolmak istiyordum, bu dünyadan 1-2 saatliğine kopmak, kendi iç dünyamı sorgulamaktı niyetim.. Neyse ne yalnız kalabildim ne de ağlayabildim.. 

Baktım olacak gibi değil en iyisi bi yere gideyim? Nereye gittim biliyor musunuz? Malatya'nın Meşhur Çiğköftecisi Müslüm Usta'ya..   Ben o an neyin kafasını yaşıyorsam artık akşamın o saatinde çiğköfte yemeye gittim hem de tek başıma.. Biraz Müslüm Usta'yı anlatayım size.. 

Müslüm usta diğer her çiğköfteciler gibi ''Meşhur'' takısı almış bir müessese.. Orada çalışan insanlar yöresel kıyafet giyinir.. Açık ayranlar eski kulplu bakır bardaklarla sunulur.. Duvarlarında halıları, Malatya'nın en eski hallerini siyah-beyaz haliyle fotoğraflarda görebilirsiniz.. ki Ben en çok Beton İsmet'in orada ki fotoğrafı seviyorum..Çünkü hep eski arabalar var.. Vosvoslar falan o an hayal kuruyorum acaba o vosvoslara kimler bindi? Benim gibi genç bir kız binmiş midir..? Çok mutlu olduğunda başını pencereden çıkartıp kendisini rüzgara bırakmış mıdır? Falan filan diye düşünürken garson kardeş gelir siparişleri alır.. Çalan müziğe gelince bazen oluyor Oyun havası, Bazen oluyor Uzun hava.. Çoğu zaman sıra gecesi kıvamında türküler çalar..Bugün mesela full İbrahim Tatlıses Çaldı hatta ''Tek Tek bıraktılar beni tek'' derken bi ara uzaklara daldım, sonra kendime gelince dedim bu şarkıda bunu yapmasa mıymışım acaba diye düşünmedim de değil hani.. :) 

Bi ara bi çift duygusal anlar yaşıyordu erkek kızın elini falan tutup, kızın gözüne bakarak bir şeyler söylüyordu.. O an diyemedim abi yaptığın iş mi? Sen kızı kalkıp çiğköfteciye getiriyorsun sonra da Romantizm esintileri essin istiyorsun Hemde İbrahim Tatlıses'den Yanıyorum Söndürelim mi? Tabi tabi çalarken.. Ama yine de helal olsun diyerek bu parağrafıda burada uğurlamak istiyorum.. 

Müslüm Usta bizdendir mesela verilen sipariş bi kağıda yazılıp masaya bırakılmıyor.. Adam siparişini alıyor, afiyetle yedikten sonra abi ben şunu şunu yedim borcum ne kadar diyor, olay bitiyor.. Müşteriye güven var, helal be! 

Bu anlattıklarımın hepsini geçtim isteyene yemek bitince çay ikram ediliyor.. Çay abi çay.. Ücretsiz Çay veren adam hiç kötü olur muymuş? Bence Olmaz hacım.. 

Bu arada hazır Müslüm Usta demişken, Bizim lisede bir hayalimiz vardı; Hayal şehrim İstanbul'umu kazanırsam ben, diğer arkadaşlarımda istedikleri yerleri kazanırlarsa eğer Müslüm Usta'ya gelip halay çekecektik.. Sınav stresi başımıza vurmuşsa demek ki.. 

Neyse buradan da ayrıldıktan sonra direk otobüs durağına gidip eve gitme kararı almıştım ki.. O da ne? Yağmur yağıyor.. Yağmur yağacakta ben eve otobüsle gideceğim.. (gideceğim demekte ne iticiymiş be gitcem demek gideceğimden daha samimi sanki) Ta çarşıdan bizim evin oraya yürüyerek gittim.. Ama nasıl ıslandım var ya o kadar üşüdüm ki.. Ama bi o kadar da güzeldi.. Yağmuru çok seviyorum.. Bu sefer dua edemedim ama yağmur yağarken ki yapılan duayı seviyorum.. Rahmettir Yağmur.. Enfes bir güzellik.. Gel de tefekkür etme şimdi.. Yağmuru yaratan Allah'a şükürler olsun.. 

Yol boyu düşündüm düşündüm.. Sonunda bazı kararlar aldım.. Ve bir kez daha fark ettim ki hayat çok güzel.. Çiğköfte çok güzel.. Hafif kıvamlı Tuzlu ayran çok güzel.. Hele ki Çay çok çoo..ook güzel.. :) Bir kez daha söylemeliyim ki Bu nimetleri ve daha fazlasını bana hayırlı ve afiyetlisiyle nasip eden Allah'a şükürler olsun.. 

Şimdi tüm teknolojik aletlerden uzaklaşıp, Kadim Dostlarım olan Kitaplara zaman ayırmalıyım.. Dua ile kal sağ salim..

1-2 gündür aklımda hep Fatmanur vardı.. Bu kardeşimiz hunharca katledildi buraya yazmak istemiyorum ayrıntıları.. Sonra birden rast geldi arkadaşının twit hesabını buldum ordan Fatma nur'u buldum.. Fatma'nın kardeşini ve sanırım evlilik hayali kurduğu çocuğun twit hesaplarını buldum gözyaşlarıma hakim olamadım.. Okuduklarım beni mahvetti resmen.. Ve Fatma'yla birçok yanımızda ortak eminim Fatma yaşarken rast gelmiş olsaydık birbirimize, çok severdik birbirimizi.. şimdi nasıl seviyorsam o zamanda onu çok severdim.. Çok etkilendim bu olaylardan, okuduklarımdan.. 

Eminim Fatma da hayal kırıklıkları yaşadı belki o da dost kazığı yedi.. O da üzüldü, ağladı ama okuduklarımı bi görseniz o kadar hayat dolu ki.. ve ölümünden sonra sevdiklerine bıraktığı onca güzel anı, gülücük.. İbretlik sahiden.. 

Hayat o kadar kısa ki.. Hüzne ayıracak vakit yok.. Tüm güzel anılara şükredip, hüzünlü anılara da hamd edip deli dolu layıkıyla şu hayatın hakkını vermeliyiz.. ve ardımızdan bizi sevenlere yüzlerce güzel anı hediye ederek bu dünyayı elvedalamalıyız.. 

Hep içimden ''Allah'a anlatacak güzel bir hikayemiz olmalı'' diye geçiriyorum ama sanırım bu dünyadan gittiğimizde de arkamızdan söylenecek güzel hikayeler bırakmalıyız.. 

Hayatı hep sorguladım küçüklüğümden bu yana hep derin düşüncelere daldım, hep düşündüm.. kim bilir belki de bu yüzden kilo alamıyorum :)  Çocukken ki düşünüp ektiğim tohumları son senelerde içimde yeşerdiğini görüyorum çok şükür.. Bi yarım tablo var ,elimde fırça yaşadıkça boyuyorum. son nefesimde inşeAllah tablo bitecek, fırça elimden düşecek bilmiyorum resmim ne olacak ama kalbimin yansıması olacağı kesin.. 

Hayatı Allah'ın razı olacağı şekilde dolu dolu yaşamak.. Sanırım ben bu yüzden gönderildim dünyaya.. 20 yaşında olacağım 20 Kasımda.. ve 20 Kasım 2012'den önce olan her kalp kırıklığına ve hüzne el sallayıp yolcu ettikten sonra yeni yaşıma bi selam çakmayı düşünüyorum.. 

ve Esma-ül Hüsnam Her şey sana anlatacak güzel bir hikayemin olması için..